Brandhout.

Het Odunpazarı Modern Müze kortweg OMM, opent negen dagen geleden zijn deuren, maar vandaag blijven ze potdicht. Het is immers maandag en dit is wereldwijd dé dag waarop musea gesloten zijn.
Hier hebben Holger en ik natuurlijk rekening mee gehouden, dus blijven we vandaag en morgen in Eskişehir.
We overnachten op steenworp afstand van het museum zodat we ons morgen stipt 10.00 uur kunnen melden bij de ingang. Hopelijk zijn we dan de massa vooruit…..
Vandaag bewonderen we “slechts” de buitenkant van het gebouw.
Odunpazarı, de wijk waar waarin het museum ligt, betekent letterlijk brandhout-markt en was vroeger hét centrum voor de houthandel.

Het Japanse architectenbureau Kengo Kuma & Associates neemt dit historisch gegeven als uitgangspunt voor het ontwerp.
Hout is belangrijk voor het erfgoed van de stad, dus wil het bureau dat het gebouw contact maakt met de geschiedenis en het geheugen van Eskişehir.
Hout, dat comfort en warmte geeft aan de ruimte en vriendelijk is voor de directe omgeving.

Het totale complex bestaat uit een groep vierkante blokken, die schots en scheef in elkaar schuiven en zijn omgeven door horizontaal op elkaar gestapelde balken. Het laatste vormt natuurlijk de link met de stapels brandhout., die in vroeger tijd de straten vulden.
Maar ze zetten ook het bestaande straatbeeld voort, dat bepaald wordt door traditionele houten Ottomaanse huizen die deels gerestaureerd maar deels ook nog in de oude staat zijn.

De draaiingen en de zogenaamde cantilever, dit is een balk die aan één zijde wordt ingeklemd en een vrij uitstekend gedeelte heeft, geven het gebouw een bijzonder verrassend en onverwacht uiterlijk.

Het hoogste punt van het museum is tevens het hart van het ontwerp. Hier komen vier van de gestapelde blokken samen en vormen zo een licht dakraam-atrium dat zich uitstrekt over de volledige hoogte van het gebouw dat drie verdiepingen telt.
Het met hout beklede vierkante dakraam draait zachtjes waardoor het lijkt of het door het gebouw omhoog stijgt.

Het museum komt uit op een groot plein, voorzien van trappen die langs het gebouw en de historische huizen lopen waardoor ze letterlijk het oude met het nieuwe verbinden.

Bij toeval wordt deze verbinding wel heel mooi zichtbaar als ik in een deur van een Ottomaanse pand het museum prachtig weerkaatst zie in de ramen van de deur. Een gelukstreffer.

Dat het vandaag maandag is en het museum gesloten, is eigenlijk ook een gelukstreffer. Er zijn niet of nauwelijks mensen rondom het gebouw, waardoor Holger goed in de gelegenheid is om foto’s te nemen zonder de aanwezigheid van storende factoren.

De eerste expositie van dit museum, getiteld “Vuslat”, wat je in dit geval misschien zou kunnen vertalen als ‘Samensmelting’, toont de privé-collectie van architect en kunstverzamelaar Erol Tabanca, die tevens de initiatiefnemer is voor de totstandkoming van dit werkelijk zeer indrukwekkende geheel.
Het project is niet alleen bedoeld om kunst tentoon te stellen, maar zeker ook om Eskişehir nieuw leven in te blazen en zo een ontmoetingsplek te worden voor mensen van binnen en buiten de stad en van binnen en buiten Turkije.
We verheugen ons op de expositie van morgen, maar na vandaag kán ons bezoek aan OMM al niet meer tegenvallen!