Couleur locale.

Na vier haltes met de metro stappen we uit in Göztepe.
De uitgang van het metrostation gaat bijna naadloos over in de entree van de Salı Pazarı, een traditionele, met doeken overdekte openluchtmarkt, waardoor het hier ook fijn struinen is bij regen of ondraaglijke zonneschijn.

Het begint allemaal in  1969, redelijk bescheiden. Een markt op de dinsdag en vrijdag langs de Altıyol, midden in het oude Kadıköy waar de straatjes nauw zijn en sterk stijgen en dalen.
De stad dijt uit en zo ook de markt, waardoor deze voor kooplui,  marktbezoekers en het stadsleven meer  en meer een lijdensweg wordt door het ernstig geblokkeerde wegverkeer tijdens de marktdagen.

Zodoende verhuist de markt in december 2008 naar een stuk braakliggend terrein in Göztepe met een oppervlak van 44.000 vierkante meter, waar niet minder dan 4.000 kramen opgebouwd kunnen worden. Er is tevens een enorme parkeerplaats aanwezig.

Het is dinsdag, Salı Pazarı betekent Dinsdagmarkt, dus een mooie dag voor ons om erheen te gaan. We zijn kennelijk vroeg want het grootste deel van de marktkooplui is nog druk doende hun waar uit te pakken.

Met de grootst mogelijke zorg presenteert de standhouder alles in zijn kraam of hangt het met een lange stok in de lucht. Als klanten met hun vinger hoog in de lucht wijzen, is het niet altijd onmiddellijk duidelijk wat  zij willen zien. Ook dan komt de lange hengelstok goed van pas. Als een leraar die plaatsnamen aanwijst op de blinde kaart tikt de verkoper diverse dingen aan, totdat de potentiële koper verheugd knikt. Met een geroutineerd gebaar wipt hij het van het haakje en wordt het betreffende kledingstuk wel of niet ingepakt.

In een aantal gevallen gooit hij  de bulkartikelen juist quasi slordig neer op de tafel, waardoor gelijk het idee van een graaikraam ontstaat zodat de klanten weten: hier mag je trekken en plukken aan datgene wat jou interesseert. Dit heeft veel weg van de vroegere Dolle Dwaze Dagen in de Bijenkorf.

De benen, torso’s en hoofden zijn zo ’s morgens vroeg nog niet allemaal voorzien van kousen, hemden mutsen of pruiken.

Een grap is dan ook snel gemaakt, wanneer je een “yabancı” bent met een camera, zoals hier onder op de foto te zien is.

Het aanbod van koopwaar is enorm. Aan het begin van de markt is textiel de core business.
Waar je ook kijkt, voor je, achter je, naast je of boven je, overal zie je beddengoed, hamam-doeken, hoofdoekjes, huishoudtextiel, kleding en vitragestof per strekkende meter. Nog niet iedereen is goed uitgerust, getuige de twee heren die heerlijk liggen bij te komen tussen hun glasgordijnen.

Langzaam gaat het textiel over in schoenen, tassen en riemen, met af en toe een eet- en drinkkraam, zoals die van wat vrouwen die gözleme maken, op de traditionele wijze.

De groente en fruitstalletjes zijn vanzelfsprekend ook van de partij. Vijftig tinten groen, minstens. Veel kraamhouders willen graag op de foto en af en toe voldoen we aan hun vraag.

Wat ik nooit eerder heb gezien is het live “ontharten” van artisjokken.

Vliegensvlug snijdt de verkoper het overtollige groen weg en in een mum van tijd ligt het hart in een teil met water, waar het geduldig wacht op een klant.

En dan is er nog het keukengerei, de schoonheidsmiddelen, nep-parfums, sokken en kousen, het ondergoed,  de pruiken, haarproducten, koffers, kruiden, noten en alles wat ik vergeten ben.

Het publiek bestaat grotendeels uit vrouwen en er wordt flink ingeslagen en afgedongen.

Soms heb je een doorkijkje naar buiten en tref je een wat vervreemdend beeld.

Het einde van de markt wordt afgesloten met een enorme diversiteit aan gordijnstoffen, die mij doen denken aan de Sprookjes van Duizend en Één Nacht.
Het einde van de marktvoorstelling nadert, het doek kan vallen!