Een te goed bewaard geheim.

Als we vanmorgen in Bayburt op jacht gaan naar een paar postzegels kunnen we niet bevroeden dat we aan het einde van de middag een velletje van 25 stuks met onze afbeelding erop bezitten. In Bayburt zelf stuurt de PTT-bediende ons een beetje van het kastje naar de muur. Ook hier is Tante Pos kennelijk niet meer zo populair sinds de social media haar taken hebben overgenomen en je de hele wereld over belt voor een appel en een ei.
Maar uiteindelijk weten we onze drie benodigde zegels te bemachtigen.

Vanuit Bayburt rijden we via een kronkelweggetje en langs de oevers van de Çoruh naar de misschien wel grootste verrassing van onze reis.

Zoals altijd zorgt Holger ervoor dat we niet te ver verwijderd van datgene dat we de volgende dag willen bekijken, overnachten. Zo lief en zorgzaam!
Maar deze keer overtreft het werkelijk alles! Het voor ons totaal onbekende Baksı Museum staat op ons programma voor het komend weekend en we verblijven nota bene óp het museumterrein, waar ook een aantal gastenverblijven zijn. we hoeven slechts het tuinpad over te steken en we staan voor de voordeur van het museum.
Onze kamer heeft een uitzicht over de hele Çoruh-vallei, zo mooi en imponerend zoals alleen bergen en rivieren dat kunnen zijn.

We zijn de enige gasten hier. Er wordt vanavond voor ons gekookt, morgen gaan we het museum bezoeken en zondag de omliggende beeldentuin. Het is een plek, bijna té mooi om waar te zijn.
Tijdens de ontvangst op het buitenterras met thee, ontmoeten we ook een PPT-beambte uit Bayburt, die hier voor een klusje is. Wij vertellen over onze moeizame zoektocht naar postzegels die ochtend en hij biedt ons aan om een unieke postzegel voor ons te maken. Zo gezegd zo gedaan.

Hij legt ons vast op de gevoelige plaat bij de museumingang, we lopen mee naar een kantoortje voor het gebruik van een computer, vullen wat formulieren in aangaande de privacy en na een halfuurtje zijn we in het bezit van het beloofde velletje officiële zegels, met Holger en mij als een soort koninklijk echtpaar afgebeeld op de niet-plakkant.
Waarde 1.2 Turkse lira, zeg maar zo’n 18 cent, per stuk.

Wat is er te vertellen over het ontstaan van het Baksı Museum?
De in Istanbul wonende en werkende Hüsamettin Koçan groeit als kind op in het agrarische bergdorpje Bayraktar, in vroegere tijden Baksı genaamd. Het is gelegen op steenworp afstand van de Baba Tepe, waar nu het Baksı Museum op staat, en heeft nog geen 500 inwoners.
Hüsamettin verloochent zijn afkomst niet, ook al is hij nu een kunstenaar en professor van naam in de schone kunsten.

Hij wil iets terug doen voor zijn inmiddels overleden vader én voor zijn dorp. Maar wat?
Het idee is een soort van sociaal project op te zetten voor het dorp maar zijn echte droom is een museum voor moderne kunst te bouwen op de heuvel waar hij als kind aan het eind van de dag altijd zit, om op de komst van zijn vader te wachten die terugkeert van zijn werk. Een droom, die hem niet loslaat.
En hij besluit die heuvel, van waaruit je de Çoruh-vallei dus zo mooi kunt overzien, te kopen en noemt het Baba Tepe.

Hij schrijft fondsen aan, zoekt sponsors uit het bedrijfsleven en zijn droom begint langzaamaan werkelijkheid te worden.
Tien jaar is er aan het project gewerkt en gebouwd en natuurlijk ontstaat er tijdens het proces een flink geldtekort.
Ruim honderd kunstenaars schieten Hüsamettin te hulp en stellen allemaal een kunstwerk ter beschikking dat geveild wordt.
Met deze opbrengst klopt het investeringsbudget en gaan de deuren van het Baksı Museum uiteindelijk in 2011 open voor publiek.

Maar dit museum is meer dan alleen een plek waar je hedendaagse kunst kunt bewonderen. Het concentreert zich ook op de sociale en economische problemen van het dorp en de omgeving. Vanaf de start is de hoop van Hüsamettin dat het museum grote aantallen bezoekers trekt en daarmee de ontwikkeling van de regio stimuleert.
Ooit is het dorp beroemd om zijn gunstige ligging aan de Zijderoute en om zijn wevers en pottenbakkers. Het wordt zelfs genoemd in de reisverhalen van Marco Polo. Maar de traditionele beroepen zijn zo goed als verloren en de Zijderoute is al lang verleden tijd. De ambachtelijke kennis die het dorp ooit rijk is, vertrekt samen met al de inwoners die naar de grote steden verhuizen. Met de aanwezigheid van het museum hoopt Hüsamettin ambachten weer nieuw leven in te blazen. Het museum combineert dan ook de in de tentoonstellingen getoonde moderne kunst met tradities en waarden uit zijn jeugd en de exposerende kunstenaars nemen dit desgevraagd ook als uitgangspunt.
Daarnaast wil hij moderne kunst naar het platteland brengen en werkgelegenheid scheppen in de directe omgeving van zijn geboortedorp.

Maar of het museum een heel lang leven beschoren is, betwijfelen wij.
In de wintermaanden, als de sneeuw metershoog ligt, is Baba Tepe niet of nauwelijks te bereiken. en is het dus gesloten En nu, eigenlijk de ideale tijd van het jaar, zijn wij de enige bezoekers en als we tijdens de ontvangstthee met de medewerkers praten, blijkt al snel dat het bezoekersaantal verre van voldoende is.
Het is toch wel bizar dat, hoewel hier intussen al zo’n acht jaar exposities georganiseerd worden, wij en velen met ons nog niet eerder iets horen van of lezen over deze parel onder de musea.
Goede nationale én internationale aandacht voor meer, veel meer naamsbekendheid is dan ook bepaald geen overbodige luxe voor dit ongewild té goed bewaard geheim!
Wij proberen met ons blog hier een bescheiden aandeel in te leveren.