Naar de bollen.

Tulpen halen op de markt is voor Holger en mij op zaterdag vaste prik. Het is mijn lievelingsbloem en ik geniet er elke keer weer van. Ook is deze wekelijkse aankoop een soort eerbetoon aan mijn vader. Ik ben immers een kind uit een geslacht van bloembollenkwekers.
Vandaag echter geen tulpen van de markt. Maar Istanbul biedt een goed alternatief. Sinds 2006 viert deze stad het Istanbul Lale Festival. De gemeente plant zo’n slordige 30 miljoen tulpenbollen op elk vrij stukje openbare grond. In parken, bermen, rotondes, waar je ook loopt en rijdt, overal zie je de heldere kleuren van bloeiende tulpen.

De meeste exemplaren echter bloeien echter in Emirgan Korusu, het hooggelegen park in de wijk Sarıyer, met een subliem uitzicht over de Bosporus.
Nu we er toch zijn moeten we dit tot een Klein Keukenhof omgetoverde park wel met een bezoek vereren.

Maar eerst naar het Lale Müzesi, het tulpmuseum, gelegen aan de rand van dit park en gehuisvest in de voormalige gerestaureerde stallen van het complex.
We verwachten er heel wat van want het wordt omschreven als het grootste tulpenmuseum in de wereld. Ik ken het museum “De Zwarte Tulp” in Lisse, een alleraardigst museum dat een goed beeld geeft van de geschiedenis van de tulp, de teelt, veredeling, handel en de betekenis van deze bloem in de kunst.
Maar het museum in Istanbul is dus nóg veel indrukwekkender…… Ik kan niet wachten en begrijp niet waarom we er nooit eerder van gehoord hebben.
Het bestaat tenslotte al sinds 2015.

Als we binnen komen, bekruipt me al snel het gevoel dat dit wat tegen gaat vallen. De hal in het midden van het museum fungeert als verkooppunt van prullaria en snuisterijen en blijkt tevens de grootste ruimte. Aan weerskanten van deze entree liggen achter zwarte gordijnen nog twee zaaltjes verscholen. De collectie bestaat voornamelijk uit afbeeldingen op grote banners die aan de wanden hangen. Maar er zijn ook wat vitrinekastjes, waar een aantal interessante objecten ligt uit de Osmaanse tijd.

Wat textiel, laarzen, gevoerd  met de voor ons inmiddels herkenbare kutnu kumaşı, kaftans, koperwerk, marmeren grafzuiltjes en houtsnijwerk op kastdeuren, alles voorzien van tulpmotieven.

Maar het pronkstuk van het museum is toch wel de dekenkist waarin aan de voorzijde een tuğra en een zeer fraai gestileerde tulp in uitgesneden zijn.

Foto’s mogen niet gemaakt worden, maar als ik na een tijdje bid en smeek, wordt het oogluikend toegelaten. Er zijn nauwelijks andere bezoekers, dus een echt precedent wordt niet geschapen.
Het museum is verre van imposant, maar wel een soort van schattig, zoals Holger het omschrijft.

Na het museum een rondje door het park. Het is er hartstikke druk, een echt gezinsuitje, en er wordt druk gefotografeerd en geposeerd door letterlijk in de bloemen te gaan zitten. Ook de waterval is een gewilde plek.

Er staan, volgens de informatie, 125 verschillende tulpensoorten, waarvan er al een flink aantal uitgebloeid zijn. Nog een paar dagen lenteweer zoals vandaag en 30 april wordt door menig tulpensoort niet gehaald.

Maar al met al is het toch zeker weer genieten. De zon schijnt, de lucht is strakblauw, de bomen en blauwe regen bloeien uitbundig en de sfeer van de Keukenhof, waar ik als kind zo vaak kom, wordt heel aardig benaderd, hoewel er hier bijna uitsluitend lokale bezoekers komen, dit i.t.t. het bloemenpark in Lisse..

De tulp vind je ook vandaag de dag in Turkije nog altijd veel terug in alledaagse dingen. Natuurlijk in de vorm van het bekende theeglaasje, in het logo van de gemeente Istanbul en in veel smeedijzeren hekken. Dagelijks komen we de trots van Turkije én van Nederland wel ergens tegen en altijd maakt mijn hart een klein sprongetje van herkenning en trots. Trots op mijn roots.

De wandeling terug, langs de Bosporus is de kers op de taart. Altijd een feest langs de kust. Vissers, ballonverkopers, ruziënde meeuwen, slapende honden, enorme vrachtschepen die voorbij varen, onbetaalbare jachten die aangemeerd liggen en volgens mij zelden in beweging komen en houten plofbootjes van de lokale bevolking, die zelden stil liggen.

Al met al beleven we vandaag een dag zoals een gemiddeld Turks gezin één van de eerste lentedagen doorbrengt. Op de BBQ na dan.