(Schoon)moeders wil is wet.

“Ha, lekker weer eten in Üsküdar, bij Zekibey.” Dit is één van de vele gedachten die in mij op komen wanneer Holger en ik weer plannen maken om naar Istanbul te gaan.
Waarom? Zeker niet omdat het restaurant zo romantisch gesitueerd is. Het staat zo goed als letterlijk op een drukke rotonde en het overdekte terras kijkt uit op een continue stroom van auto’s, scooters, vrachtverkeer, bussen en taxi’s. Uitlaatgassen en veel getoeter dus, hoewel het eerste steeds minder wordt door het gebruik van veel nieuwe en schonere vervoermiddelen.
Maar ondanks dat, komen wij er graag. Het eten is er zo ontzettend lekker en de mensen zijn zo verschrikkelijk aardig.
Binnen in het restaurant is een open keuken waar een deel van de gerechten bereid wordt. De heren koks poseren met alle liefde tussen de bedrijven door voor wat foto’s!

De wanden zijn prachtig betegeld met Kütahya-tegels, er hangt een enorme koperen afzuigkap en in de achterwand zit een continue werkende steenoven.

Ik hoef de menukaart niet te zien, want ik weet thuis in Deventer al wat ik hier ga bestellen. Perde Pilav, de specialiteit van het huis sinds 1969.

Het lijkt een wat nietszeggend gerecht als je het zo kleurloos en kaal op je bordje ziet liggen, een soort van cakeje, maar schijn bedriegt.
Perde Pilav komt oorspronkelijk uit Siirt, een provincie in het zuidoosten van Turkije, midden in de Koerdische regio. Het wordt gegeten bij een huwelijksfeest en er hoort, naar ik nu weet, een prachtig verhaal bij vol symboliek.

De schoonmoeder van de bruid bereidt deze pilav op de dag na het trouwfeest. De rijst symboliseert gewenste voorspoed en welzijn voor het pasgetrouwde stel. Het vlees van de gekookte haan staat voor de bruidegom, dat van de kip voor de bruid. De amandelen en pijnboompitten stellen de naaste familieleden van de bruidegom voor alsmede de toekomstige kinderen van het kersverse echtpaar. Het knapperige jasje waarin het gerecht verpakt zit, houdt de hele familie bijeen en doet tevens dienst als bescherming. Deze korst is wel een bijzondere want het deeg hiervoor wordt namelijk gemaakt van ei, yoghurt, olijfolie, bloem en zout. Vooral de yoghurt als ingrediënt klinkt mij curieus in de oren. Maar dit geeft ongetwijfeld juist die fris zurige smaak, wat zo lekker combineert met de zoetige pilav.

Terwijl de schoonmoeder het cake-vormige gerecht in plakken snijdt, spreekt zij tot haar schoondochter, die vanaf nu deel uitmaakt van de schoonfamilie en zich zal moeten aanpassen aan de regels en wetten die in deze familie gelden: “Alles wat gebeurt en wat gezegd wordt in jouw nieuwe thuis, moet binnen vier muren blijven. Als je al jouw geheimen tegen jan en alleman onthult, beschadig je de integriteit van onze gehele familie en dat accepteer ik niet”, is haar eerste en hoogstwaarschijnlijk niet haar laatste advies.

Zoals gezegd bestel ik dus vandaag ook weer mijn Perde Pilav. Eigenlijk is het een voorgerecht, dat je met een aantal mensen deelt maar ik bestel het als hoofdgerecht, heerlijk voor mij alleen. Ik heb me er weer zo op verheugd de afgelopen weken en geloof het of niet, af en toe droom ik er zelfs over.
Als ik het mes in de korst zet, wat pilav op mijn vork schuif en de eerste hap neem, doe ik mijn ogen dicht en geniet.

Het smaakt precies, zoals ik het mij herinner. Ik weet niet hoe vaak we er al gegeten hebben, maar elke keer weer is het verrukkelijk. Ik ben blij dat het in Deventer en omstreken niet te krijgen is, want juist die ene keer per jaar houdt het zo speciaal en lekker.
Dat we nu ook het verhaal dat erbij hoort kennen, maakt het extra leuk en ik bedenk me hoe jammer het is dat ik dit niet meer aan mijn eigen lieve schoonmoeder kan vertellen. Die zou er van genoten hebben, zonder te weten hoe de Perde Pilav smaakt.